Pervin Kaplan
Pervîn Kaplan, Rêwîtiya Min
Ez Pervîn Kaplan im, li Tîrmehê 2000an, di bajarê Colemêrgê qeza ya (navçeya) biçûk a Gever ê li Tirkiyê de hatime dinyayê. Rêwîtiya min û mezinbûnê di demek zû de dest pê kir. Bavê min tembûr û bilûrê Kurdî li dixist, dîya min jî stran digota. Hin ji bîranînên min yên herî kevn ew ne ku wan di hevre de muzîk dikin, û vê tiştê bû sedema girîng a jiyana min. Min zarokatîya xwe li Geverê derbas kir, heya dibistana amadehiyê ya duyemîn min li wir xwend. Lê bi hêvîya ku firsêtên perwerdehiyê yên baştir hebû, malbata min veguheriya bajarê Wanê, û min du salên dawî yên dibistana amadehiyê li wir qedand. Di vê guherîngê de, ez wê hezkirina xwe ya li topanê(topê)—bi taybetî wekî qelewan (goli-parêz) dît. Di demsala du salan de, ez endamê tîmê dibistanê bûm, û topbazan bû zêdetir ji sporê—bû rêyek ji bo xwedîdîtina rûhî û pêşveçûna disiplinê derveyî zanîngehê. Ez ew balansa jiyana xwe pir qedir dikir, wekî şewqek ku alîkar bû ez stressê rêkeftim û li armancên xwe cih bînim.
Li Wanê, ez şansê ku bi Dengbêj Gazîn re hevbibim hebû. Ew min li dengbêjiyê nas kir di demek ciwan de. Ew çîrokan ji dîrokê re got û hûnermendiya jinan nîşan da min, min hêrsand ku dengbêjiyê bi tevahî qebûl bikim. Ew bû sedema girîng a têgihiştina min ya muzîkê, çîrokbêjiyê û hêza herêm û zimanê Kurdan. Piştî dibistanê, min dest bi fêrbûna zanistên têkiliyê bi tenduristiyê kir, û li zanîngeha tibbê xwendina xwe kir. Bi fêrbûnên xwe, min fêm kirî ku tibb tenê li şûnê nexweşiyê nayê—belkî ew xwedî hunermendiyek e. Ev fêmkirin bûtiyeke gelemperî ya xwe ya hundirî, çimkî min di navbera muzîkê û tibbê de têkiliyekê hêrsand. Her du—bi rêya xwe—rêyên şêfa danê ne. Wexta min li zanîngehê tibbê fêm kir ku şêfa tenê fizîkî tune ye; muzîk jî wekî tibb hêza ku dilan digire, êşa kişiyê dikêşîne û xurtî didê. Min fêm kirim ku dikarim bi du rêyan kesan alîkar bibim—bi tibb û bi muzîk.
Ez sê sal ji bo xwendinê li Stenbolê mam, û vê dema xwendinê derîyekê vekir ji bo ku bi muzîkê zêdetir bisekinem û bi kesên ku ev hevşewqiyê hene re bibim hevpar. Muzîsyen û hûnermendên ku min nas kirîyê min hêrsand ku xwe baştir bikim û dîtina rastiyên nû bibim. Ji bo ku azadiya zêdetir bi muzîkê bistînim, min biryar da ku biçim Ewropa. Dema ku ez hatime Polonya, min xwe di cihêkê de dît ku komelgeha Kurdî pir biçûk bû û bûyerên çandî kêmbûn. Lê ev asteng bi tenê ew armanja min ya ku muzîk û çanda Kurdî bibim berçav zêdetir xurt kir. Ez muzîkê wekî hêzekê yekbûna dît-dibînim, û herçend zext astengî hebû li bandor kirina bûyeran, ez bi îradeyê xwe qewî bûm. Konserta min ya yekem li cihêk piknikê bû, bi tenê 30 kes hatibûn. Lê ev destpêka biçûk bi şopandina pozîtîf ku min wergirt, min hêrsand ku herî zêde bixebitim. Min dest bi hevkariya bi rêvebiriyên civakî kir, û prezentasyonên li ser çanda Kurdî, jiyana rojane û kevneşopên me dan. Her bûyerek bi performansê qediya, ku min şans da muzîka xwe û dengê xwe bi kesên ku dixwestin zêdetir li ser çandê fêrbibin parve bikim. Herî girîng jî ewe ku hêrs û hêvîya min ji herêmê min tê.
Dê û bavê min min fêrî kirin ku çawa dikarim wekî jinêkê Kurd bi hêz bim, di civakê de ku ew hêz pir caran qebûl nabe. Ez bawerim ku hêza jiyanê, ku tenê jinan dikarin bidin cîhanê, hêzeke bêqayûm e, û ew bi hêrsê dikarin bidin bi destan tiştên ku xuya dikin ne mumkin in. Ev bingeh û tesîra hevalên min—gelekê ji wan jin in ku ji bo mafên mirov û mafên jinên Kurd dişerîn—bûye rêberê min di vê rêwîtîyê de. Hewldanên min careke min dest dan ku dengê xwe bi derve yê Polonya jî bihêlim -bistêrim, û bi kesên ku xwestin çanda Kurdî fêrbibin bigihîjim. Herçend ez xwe wekî destpêkê dibînêm, ez niha zêdetir xelatkar û xayalxwaz im, û ji xwe re bîranîn da ku herî zêde muzîk bikim û çanda Kurdî bi cîhanê belav bikim.
